Πρωταθλητές Ευρώπης και.. Sette Colli

Η διοργάνωση που ολοκληρώθηκε (23/6) στο Βελιγράδι, μόνο κατ’ όνομα ήταν Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κολύμβησης. Η χαρακτηριστική καθυστέρηση της European Aquatics στην εξεύρευση τόπου διεξαγωγής και κατόπιν ημερομηνιών και ο ορισμός του 40 ημέρες πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, οδήγησαν το 37ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα σε απαξίωση. Η Γαλλία όρισε τις ίδιες ημέρες το εθνικό πρωτάθλημά της (όπως και η Ισπανία), που αποτελούσε κριτήριο πρόκρισης για το Παρίσι, η Ιταλία (η οποία βρίσκεται σε κόντρα με την ευρωπαϊκή ομοσπονδία, μετά την «εκπαραθύρωση» του Πάολο Μπαρέλι από την προεδρία της EA) προγραμμάτισε το τριήμερο 21-23/6 το μίτινγκ Sette Colli, όπου συγκεντρώθηκαν πολλά μεγάλα ονόματα της ευρωπαϊκής -και όχι μόνο- κολύμβησης, η Ολλανδία απείχε, οι Βρετανοί έστειλαν μία ολιγομελή αποστολή με άγνωστους αθλητές. Η υποσημείωση αυτή πρέπει απαραιτήτως να συνοδεύει κάθε αναφορά στην πρωτοφανή και ανεπανάληπτη επιτυχία της ελληνικής αποστολής, που κατέκτησε 17 μετάλλια στο Βελιγράδι και αναδείχθηκε δεύτερη δύναμη, πίσω από την πολύ ισχυρή Ουγγαρία.

Αφού λοιπόν ξεκαθαρίστηκαν αυτά, είναι ώρα να υπογραμμιστούν από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων και τα αυτονόητα: τα βιβλία της ιστορίας γράφουν τους νικητές των μεγάλων διοργανώσεων, όχι του (όποιου) Sette Colli, όσο δυνατό κι αν είναι αυτό. Η δεύτερη θέση της Ελλάδας στον πίνακα μεταλλίων δεν αντιπροσωπεύει τη θέση της στη «Γηραιά Ηπειρο», τη φέρνει όμως πάνω από σαφώς παραδοσιακότερες δυνάμεις της κολύμβησης, που δεν… σνόμπαραν το Ευρωπαϊκό (όπως π.χ. η Πολωνία). Μέσα στις επτά ημέρες των αγώνων, η χώρα μας διπλασίασε τα χρυσά μετάλλια που έχει κατακτήσει στην σχεδόν αιωνόβια ιστορία του θεσμού (από 5 σε 10), υπερδιπλασίασε τα ασημένια (από 5 σε 13) και αύξησε το σύνολο κατά 65% (από 26 σε 43).

Τα μετάλλια φυσικά είναι και θέμα συναγωνισμού, ο οποίος στο Βελιγράδι ήταν από μέτριος έως χαμηλός στα περισσότερα αγωνίσματα. Ευτυχώς, όμως, η κολύμβηση έχει και ένα απολύτως αντικειμενικό κριτήριο μέτρησης. Το χρονόμετρο δεν λέει ψέματα και η… σούμα βγάζει: 7 πανελλήνια ρεκόρ (συν άλλα 4 στην κατηγορία νέων Κ23), τρία επιπλέον όρια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες (Παπαστάμος στα 400μ. μικτή, Δαμασιώτη στα 100μ. πεταλούδα, Δράκου στα 50μ. ελεύθερο) και κάποιες επιδόσεις παγκοσμίου επιπέδου.

Δεν σχετίζεται π.χ. με την ποιότητα των αντιπάλων, το γεγονός ότι ο Απόστολος Χρήστου πέτυχε, ένα μήνα πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, την τρίτη καλύτερη επίδοση φέτος στον κόσμο στα 100μ. ύπτιο, ενώ ο Βαγγέλης Μακρυγιάννης ανέβηκε στο Νο11 στο ίδιο αγώνισμα, ουσιαστικά όμως είναι όγδοος (πιο ψηλά υπάρχουν δύο Ρώσοι που δεν υπολογίζονται για τους Αγώνες, καθώς και τρεις Αμερικανοί, από τους οποίους θα μετάσχουν οι δύο). Αντίστοιχα, ο Απόστολος Σίσκος βρίσκεται στο Νο8 των 200μ. ύπτιο (ουσιαστικά 7ος), ο Απόστολος Παπαστάμος στο Νο12 των 400μ. μικτή (ουσιαστικά 10ος), ο Κριστιάν Γκολομέεβ και ο Στέργιος Μπίλας στο Νο14 και στο Νο18 (αντίστοιχα 12ος και 14ος) στα 50μ. ελεύθερο.

Να κάνουμε και μία σύγκριση επιδόσεων με τους Ολυμπιακούς του Τόκιο, πριν από μόλις τρία χρόνια; Το 52.23 του Χρήστου θα «άγγιζε» το βάθρο (52.19 ο τρίτος Ράιαν Μέρφι, με τους Ρώσους Ρίλοφ και Κολεσνίκοφ όμως να είναι στις δύο πρώτες θέσεις) και το 52.83 του Μακρυγιάννη θα τον έβαζε άνετα τελικό (η οκτάδα «έκλεισε» στο 53.20). Το 21.78 ήταν αρκετό για ένα εισιτήριο για τον τελικό των 50μ. ελεύθερο, όταν οι Γκολομέεβ και Μπίλας έκαναν στο Βελιγράδι 21.72 και 21.73 αντίστοιχα. Ο Σίσκος με το 1:55.42 θα ήταν τέταρτος στα 200μ. ύπτιο, ο Παπαστάμος με το 4:10.83 έκτος στα 400μ. μικτή, ο Μάρκος με το 7:48.59 10ος στα 800μ. ελεύθερο, η Δράκου με το 24.59 11η στα 50μ. ελεύθερο. Δεν σημαίνει ότι οι χρόνοι θα κινηθούν στα ίδια επίπεδα στο Παρίσι (αλλού θα ανέβουν, αλλού θα πέσουν), ούτε μπορεί κανείς να γνωρίζει αν οι Έλληνες πρωταθλητές θα επαναλάβουν ανάλογες εμφανίσεις. Αλλά η σύγκριση βάζει στη σωστή τους διάσταση τα «γαλανόλευκα» επιτεύγματα στο Βελιγράδι.

Η ελληνική παρουσία στο Ευρωπαϊκό, όμως, έχει και άλλη μία πτυχή, εξίσου σημαντική, που ίσως δεν φαίνεται με την πρώτη ανάγνωση. Συνιστά το πέρασμα της «σκυτάλης» από τη μία γενιά στην επόμενη. Ο Κριστιάν Γκολομέεβ στα 31 του ευτύχησε επιτέλους να ανέβει στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, μετά από δύο ασημένια και δύο χάλκινα μετάλλια σε μεγάλες διοργανώσεις (Ευρωπαϊκά και Παγκόσμια Πρωταθλήματα), έχοντας δίπλα του τον κατά οκτώ χρόνια νεότερό του Στέργιο Μπίλα. Η 29χρονη Άννα Ντουντουνάκη κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 50μ. πεταλούδα, αλλά στο 100άρι… παραχώρησε τη θέση της στην 21χρονη Γεωργία Δαμασιώτη. Ο 30χρονος Ανδρέας Βαζαίος, που έχει -συνειδητά- αφήσει σε δεύτερη μοίρα τα ατομικά αγωνίσματα, προκειμένου να επικεντρωθεί στα ομαδικά, πανηγύρισε το χάλκινο στα 4Χ200μ. έχοντας μαζί του δύο αθλητές γεννημένους το 2001 (Δημήτρης Μάρκος, Κώστας Εγγλεζάκης) και έναν του 2003 (Κώστας Στάμου). Η σπουδαία γενιά του 2001 (Παπαστάμος, Μπίλας, Μάρκος, Εγγλεζάκης) πανηγύρισε συνολικά πέντε ατομικά μετάλλια -δύο χρυσά και τρία ασημένια- και πέντε πανελλήνια ρεκόρ, ο 22χρονος Δανιήλ Γιουρτζίδης πέρασε σε δύο τελικούς και πέτυχε ισάριθμα ατομικά ρεκόρ και ο βενιαμίν της ομάδας, ο 19χρονος Απόστολος Σίσκος, μπήκε για τα καλά στην ελίτ των 200μ. ύπτιο, τόσο με το ασημένιο μετάλλιο που πήρε όσο και με το χρόνο που σημείωσε.

«Γέφυρα» ανάμεσα στις δυο γενιές αποτελεί ο Απόστολος Χρήστου, ο οποίος στα 28 του χρόνια είναι πλέον και με τη… βούλα ο πλέον επιτυχημένος Έλληνας κολυμβητής σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, με οκτώ μετάλλια (επτά ατομικά), εκ των οποίων τρία χρυσά, και πέντε σερί παρουσίες στο βάθρο στα 100μ. ύπτιο. Δίπλα του, όμως, τόσο στα 50μ. (τρίτος) όσο και στα 100μ. (δεύτερος), βρέθηκε ο κατά τέσσερα χρόνια μικρότερός του Βαγγέλης Μακρυγιάννης, που απέδειξε ότι το «μπαμ» που έκανε στην Ντόχα δεν ήταν… φωτοβολίδα. Αν συνεχίσουν έτσι, τα αγωνίσματα του υπτίου στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα θα μοιάζουν με trials των ΗΠΑ!

Η μόνη που δεν έχει πουθενά να παραδώσει τη δική της «σκυτάλη» είναι η Νόρα Δράκου, αφού το δικό της «καλούπι» έχει σπάσει. Το ασημένιο που κατέκτησε στα 50μ. ύπτιο, το πολυπόθητο παρθενικό μετάλλιό της σε μεγάλη διοργάνωση, πανηγυρίστηκε σαν χρυσό από όλη την ελληνική αποστολή, αν και ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενο. Το ασημένιο που ακολούθησε στα 50μ. ελεύθερο ήταν υπεράνω πάσης προσδοκίας και η επίδοση που το συνόδευσε (24.59) υπεράνω πάσης λογικής. Το να «κατεβάσεις» κατά 37 εκατοστά του δευτερολέπτου το ρεκόρ σου σε 50άρι, μετά από μία εξαετία στασιμότητας στο αγώνισμα, είναι απίστευτο κατόρθωμα, αλλά, όταν το κάνει μία αθλήτρια 32 ετών, είναι απλά εξωπραγματικό. Μέχρι πριν λίγα χρόνια, οι περισσότερες κολυμβήτριες στην Ελλάδα σταματούσαν κάπου στα 21-22, αν όχι και νωρίτερα. Η αλλαγή που διαφαίνεται είναι η μεγαλύτερη και πολυτιμότερη συνεισφορά αυτής της αθλήτριας-πρότυπο στην ελληνική κολύμβηση.

Μέσα στον ορυμαγδό των θριαμβευτικών εμφανίσεων, που κορυφώθηκαν την τελευταία ημέρα των αγώνων, με τα διαδοχικά ελληνικά «1-2» σε 50μ. ελεύθερο και 100μ. ύπτιο, υπάρχουν κάποιες στιγμές που ξεχώρισαν. Ενδεικτικά:

* Η Ελλάδα κατέκτησε δύο χάλκινα μετάλλια σε «σκυταλοδρομίες», όσα είχε συνολικά ως τώρα στον θεσμό. Θα είχε ένα ακόμη, αλλά η 4Χ100μ. μικτή ομαδική mixed, που τερμάτισε τρίτη στον τελικό, ακυρώθηκε για αντικανονική αλλαγή… ενός εκατοστού του δευτερολέπτου. Με «υπαίτια» μάλιστα τη Δράκου!
* Ο Γκολομέεβ έφτασε τους επτά διαδοχικούς ευρωπαϊκούς τελικούς στα 50μ. ελεύθερο και συνολικά, από το 2014 και μετά, έχει μείνει εκτός οκτάδας σε μεγάλη διοργάνωση μόνο μία φορά, στους Ολυμπιακούς του Ρίο.
* Ο Δημήτρης Μάρκος κατέκτησε δύο ασημένια μετάλλια σε 400μ. και 800μ. ελεύθερο (και ένα χάλκινο στα 4Χ200μ.), ενώ πέτυχε πανελλήνια ρεκόρ και στα τρία ατομικά αγωνίσματα που μετείχε! Του έμεινε το παράπονο ότι δεν μπόρεσε να πιάσει άλλο ένα όριο για το Παρίσι, όπου θα αρκεστεί στα 800μ. και στη «σκυτάλη».
* Μέχρι το Παγκόσμιο της Ντόχα, ο Μακρυγιάννης δεν είχε «κατέβει» ποτέ τα 54 δευτερόλεπτα στα 100μ. ύπτιο. Έκτοτε το έχει πετύχει επτά φορές και πλέον βρίσκεται κάτω και από τα 53΄΄.
* Για να πάρει το ασημένιο μετάλλιο και να εξασφαλίσει θέση στην αποστολή για το Παρίσι, η Γεωργία Δαμασιώτη βελτίωσε το ρεκόρ της στα 100μ. πεταλούδα κατά ένα δευτερόλεπτο: από το 58.75 στο 57.74, καταρρίπτοντάς το σε κάθε μία από τις τρεις κούρσες της.
* Ο Κώστας Εγγλεζάκης θεωρείτο μεγαλύτερο ταλέντο από τον συνομήλικό του Δημήτρη Μάρκο. Είχε προκριθεί στους Ολυμπιακούς του Τόκιο, αλλά δεν μπόρεσε να αγωνιστεί λόγω τραυματισμού. Ταλαιπωρήθηκε πολύ για δύο χρόνια, αλλά φέτος έχει επιστρέψει δριμύτερος και αφήνει πολλές υποσχέσεις. Ξεπέρασε μάλιστα τον Μάρκο στον τελικό των 200μ. ελεύθερο, όμως ο τελευταίος πήρε μία άτυπη… ρεβάνς, καταρρίπτοντας το πανελλήνιο ρεκόρ του Εγγλεζάκη στα 400μ., στο δρόμο για τη δεύτερη θέση.
* Η συμμετοχή στον τελικό και η 4η θέση στα 50μ. πρόσθιο είναι μία μεγάλη δικαίωση για τη Μαρίλεια Δρασίδου, μία κολυμβήτρια που έκανε ντεμπούτο σε μεγάλη διοργάνωση το 2021, σε ηλικία 26 ετών. Στα 29 της, βρέθηκε πέντε εκατοστά του δευτερολέπτου μακριά από το βάθρο. Αξιοσημείωτη και η έκτη θέση της Ελένης Κοντογεώργου στα 200μ. πρόσθιο, όπου πάντως το επίπεδο ήταν πολύ χαμηλό.
* Ο Οδυσσέας Μελαδίνης ήταν ένας από τους κολυμβητές που «έστησαν» την ομάδα 4Χ100μ. ελεύθερο, αρχής γενομένης από το 2015. Έφτασε πολλές φορές στο… τσακ μίας μεγάλης επιτυχίας, χωρίς να τη γευθεί. Στα 34 του πια, αγωνίστηκε στον προκριματικό στο Βελιγράδι, μαζί με τον Βαγγέλη Μακρυγιάννη, προκειμένου να μην επιβαρυνθούν οι Χρήστου και Γκολομέεβ. Οι δυο τους δεν ανέβηκαν στο βάθρο, αλλά πήραν μετάλλιο (προβλέπεται πλέον και στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα για όσους αγωνίζονται στα προκριματικά), τα οποία τους «απένειμαν» οι συναθλητές τους το ίδιο βράδυ, στο ξενοδοχείο της αποστολής.
* Υπήρξαν και κάποιες απογοητεύσεις. Η Άννα Ντουντουνάκη, παρά το χάλκινο στα 50μ. πεταλούδα, έμεινε μακριά από τον καλό της εαυτό, τον οποίο καλείται να βρει στον ένα μήνα που απομένει ως το Παρίσι. Σε πολύ χαμηλά επίπεδα έμεινε και ο Γιώργος Ασπουγαλής, επηρεασμένος ίσως από την πιθανολογούμενη αντικατάστασή του στην Ολυμπιακή ομάδα των 4Χ100μ. μικτή mixed από τον 16χρονο Βαγγέλη Ντούμα. Βάσει των κριτηρίων που έχει θέσει η ΚΟΕ για τη στελέχωση των «σκυταλοδρομιών», ο νεαρός δικαιούται τη θέση, με το 1:00.66 που πέτυχε στο «Ακρόπολις», στα 100μ. πρόσθιο.

Εν κατακλείδει, είναι βέβαιο ότι το Ευρωπαϊκό του Βελιγραδίου θα μείνει χαραγμένο με χρυσά γράμματα στην ιστορία της ελληνικής κολύμβησης. Πιθανότατα δεν πρόκειται να επαναληφθεί κάτι ανάλογο, όμως το ζητούμενο είναι οι επιτυχίες αυτές να δώσουν στο άθλημα την ώθηση που τόσο πολύ χρειάζεται, σε κάθε επίπεδο (και στο επικοινωνιακό, μεταξύ άλλων). Να αξιοποιηθούν η ψυχολογία και η αυτοπεποίθηση που απέκτησαν τα μέλη της αποστολής, να βελτιωθούν οι συνθήκες προπόνησης, να στηριχθούν οι πολύ αξιόλογοι προπονητές που υπάρχουν στη χώρα μας, ώστε να βγουν και οι επόμενοι Χρήστου, Γκολομέεβ, Παπαστάμος, Μπίλας (για να αρκεστούμε στους πρωταθλητές Ευρώπης). Κι όλα αυτά να γίνουν με ταπεινότητα, γιατί η ελληνική κολύμβηση «ψήλωσε» πολύ στο Βελιγράδι, όμως δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα να μετρήσει τον ίσκιο της, αντί για το μπόι της..

Σχετικές δημοσιεύσεις