Ο εφιάλτης μου κάθε φορά που θέλω να γράψω κάτι.
Θα γράφουμε κάθε φορά που θα έχουμε κάτι που να μας έχει ταρακουνήσει ή τέλος πάντων που θα μας έχει βάλει σε σκέψεις .
αφορμή ήταν μια κουβέντα με ιντερνετικούς φιλους.
Με ανθρώπους που έχουμε πει πολλά και που δεν έχουμε ιδωθεί ποτέ.
Γενικά σε τέτοια μέρη αποφεύγω να μιλάω σοβαρά, κυρίως γιατί ακούγοντας μουσική θα ήθελα να μην βάζω στο μυαλό μου δύσκολες σκέψεις.
η αρχή της διαφωνίας έγινε ακούγοντας μερικά τραγούδια νοσταλγικά να το πω; Μελαγχολικά να το πω ;
τραγούδια που τέλος πάντων σε βάζουν σε σκέψεις.
και ιδού η διαφωνία :
είναι τελικά το ταξίδι αυτό που αξίζει ή ο προορισμός ;
οι απόψεις ήταν πολλές αλλά επειδή έχω την δυνατότητα να αραδιασω τις δικές μου, θα σας έλεγα πως όποιος κι αν είναι ο προορισμός, που σχεδόν πάντα φτάνεις εκεί, το ταξίδι και η αγωνία στο να φτάσεις, δεν συγκρίνονται με τίποτα.
άλλοι λένε πως αν ο προορισμός αξίζει , το καλύτερο είναι να φτάσεις το συντομότερο.
πιθανώς ναι, αλλά ως ταξιδιάρης που είμαι, θα παραμείνω στο ταξίδι και ας μην φτάσω ποτέ.
.
Αν όλο αυτό το παρομοιάσουμε με την αρχή μιας σχέσης εγώ προσωπικά θα προτιμούσα να μείνω για πάντα στο φλέρτ.
Ηλίας Παπάζογλου
