Γράφει ο Βασίλης Σπανουδάκης
Σε μια εποχή όπου η τεχνολογία τρέχει σε ρυθμούς πυραύλων,οι πόλεμοι όπως όλοι έχουμε πλεόν κατανοήσει δεν θα έχουν νικητή.
Οι πολίτες και κυρίως ΄οσοι δεν εμπλέκονται σε πολεμικές ιαχές και θρησκευτικούς φανατισμούς έχουν κατανοήσει ,πως ο κάθε πόλεμος τελικά καταλήγει απλά ως μια εξίσωση εις άτοπο..
Οι άμαχοι και πάλι θα θρηνίσουν τους νεκρούς τους, οι πολιτικο΄ι και Στρατιωτικοί θα βγάλουν κραυγές θριάμβου και οι διπλωμάτες της εποχής μας ,θα μοιάζουν ως φαντάσματα κρυμμένα σε σκιές ,αφού δεν μπόρεσαν-δεν μπορούν να κάνουν κάτι για να σταματούν ,ή καλύτερα να μην ξεκινούν οι πόλεμοι.
Κερδοσκόποι λογής λογής θα γεμίζουν τις τσέπες τους ,χρηματιστήρια θα ανεβοκατεβάζουν τις μετοχές τους αναλόγως των δηλώσεων ,εξοπλισμοί και πωλητές όπλων ,εργοστάσια παραγωγής πολεμικού υλικού για ΄άλλη μια φορά θα τρίβουν τα χέρια τους ,απέναντι στην θλ΄΄ιψη ,τον φόβο και την οικονομική ανασφάλεια και καταστροφή που προκαλεί ο κάθε Πόλεμος ,είτε στη Δύση είτε στην Ανατολή,στις αγορές των αγαθ΄ων- προιόντων και την καθημερινότητα των πολιτών.
Οσο ως θεατές οι περισσότεροι καθοδηγούμε τα συναισθήματά μας απο το φως της οθόνης μας ,άλλο τ΄οσο ενα βαθύ σκοτάδι θα απλώνεται στη γη και θα μεγαλώνει τις διαφορές ,το μ΄ισος και την εκδίκηση στις καρδιές των μαχητών στρατιωτών αλλά και των αμάχων ..
Γενιές που θα εξιστορούνται τις ιστορίες του πολέμου και θα υπενθυμίζουν στους λαούς τους ,πως δεν πρέπει να ξεχνούν ,να τιμούν τους ήρωές τους και να είναι έτοιμοι για τον επόμενο πόλεμο…
φωτο αρθρου πηγη :Πνιγμένες πόλεις, παιδιά του πολέμου (της Ελένης Σβορώνου)
