Οι πόρτες του Πολυτεχνείου πρέπει να είναι ανοιχτές, τονίζουν οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ -Οικολογία. Η ιστορική μνήμη δεν κλειδώνεται, η δημοκρατία δεν μπαίνει σε περιορισμούς και η εξέγερση δεν χωρά σε διοικητικές αποφάσεις. Σε μια εποχή αυξανόμενων κοινωνικών ανισοτήτων, αυταρχισμού, πολέμων και υποχώρησης των δημοκρατικών δικαιωμάτων, η απάντηση δεν μπορεί να είναι λιγότερη δημοκρατία, λιγότερη συμμετοχή και περισσότερες απαγορεύσεις.
Πιο αναλυτικά:
Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ -Οικολογία καταδικάζουν απερίφραστα την απόφαση της Πρυτανείας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου -που ακολουθούν και άλλα περιφερειακά πανεπιστήμια- να επιβάλει πρωτοφανείς περιορισμούς στον φετινό εορτασμό της εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973.
Το κλείδωμα των ιστορικών κτιρίων, η απαγόρευση εκδηλώσεων στους εσωτερικούς χώρους, ο αποκλεισμός φοιτητικών συλλόγων και αντιστασιακών οργανώσεων από χώρους που παραδοσιακά χρησιμοποιούν και η επιβολή ωραρίου λειτουργίας έως τις 18:00, με κλείσιμο στις 13:00 ανήμερα της 17ης Νοεμβρίου, συνιστούν μια απαράδεκτη απόπειρα διοικητικού ελέγχου μιας ζωντανής κοινωνικής και πολιτικής επετείου.
Το Πολυτεχνείο δεν είναι μια μουσειακή τελετή υπό την επιτήρηση της Πρυτανείας. Δεν είναι μια επετειακή εκδήλωση που μπορεί να αποστειρωθεί από το πολιτικό της περιεχόμενο. Είναι εξέγερση!
Είναι η ιστορική στιγμή που φοιτητές, εργαζόμενοι και πολίτες αμφισβήτησαν έμπρακτα τη δικτατορία, διεκδικώντας ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι μια συλλογική παρακαταθήκη αγώνα που ανήκει σε ολόκληρη την κοινωνία.
Κανένας πρύτανης δεν μπορεί να μετατρέψει αυτή την παρακαταθήκη σε μια ελεγχόμενη τελετουργία, με κλειδωμένες αίθουσες, απαγορεύσεις και αστυνομική επιτήρηση.
Η επίκληση περιστατικών βίας δεν μπορεί να λειτουργεί ως γενική δικαιολογία για τον περιορισμό της συλλογικής έκφρασης. Η προστασία του ιστορικού χώρου είναι αναγκαία. Η προστασία όμως δεν ταυτίζεται με την απαγόρευση, ούτε η ασφάλεια με τη φίμωση.
Ιδιαίτερα προκλητικός είναι ο αποκλεισμός από τα κτίρια ακόμη και του Συλλόγου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967–1974, των ανθρώπων που βίωσαν τις διώξεις της δικτατορίας και αποτελούν ζωντανούς φορείς της ιστορικής μνήμης.
Αντί η πανεπιστημιακή διοίκηση να διασφαλίζει έναν ανοιχτό, δημοκρατικό και συμμετοχικό εορτασμό, επιλέγει τη λογική των απαγορεύσεων και των μονομερών αποφάσεων.
Το Πολυτεχνείο, όμως, δεν ανήκει σε καμία διοίκηση. Ανήκει σε εκείνους που αγωνίστηκαν, σε εκείνους που αγωνίζονται και στις επόμενες γενιές που έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν, να αμφισβητούν και να διεκδικούν.
Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ – Οικολογία ζητούν:
• Την άμεση ανάκληση των απαγορεύσεων για τις εκδηλώσεις στους ιστορικούς χώρους του Πολυτεχνείου.
• Την ουσιαστική συμμετοχή των φοιτητικών συλλόγων, του ΣΦΕΑ και των κοινωνικών φορέων στη διοργάνωση του εορτασμού.
• Τη διασφάλιση της ελεύθερης και ασφαλούς πρόσβασης των πολιτών, χωρίς αυθαίρετους περιορισμούς.
• Τον σεβασμό στον δημόσιο, κοινωνικό και βαθιά πολιτικό χαρακτήρα της επετείου.
Πενήντα τρία χρόνια μετά την εξέγερση, το μήνυμα του Πολυτεχνείου παραμένει επίκαιρο.
Το «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» δεν είναι σύνθημα για επετειακές κορδέλες και καταθέσεις στεφάνων. Είναι διαρκές κοινωνικό αίτημα.
Το Πολυτεχνείο δεν τιμάται με λουκέτα. Τιμάται με ανοιχτές πόρτες, ελεύθερες φωνές, συλλογικούς αγώνες και ενεργούς πολίτες.
Το Πολυτεχνείο δεν ήταν μια νόμιμη, εγκεκριμένη από τη διοίκηση εκδήλωση. Ήταν εξέγερση ενάντια στον αυταρχισμό. Και η εξέγερση δεν ζητά άδεια…
