Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,
Εδώ στην Ακροναυπλία, σ’ αυτό το παλιό ενετικό φρούριο στην άκρη του Ναυπλίου, που στέκει γαντζωμένο στον βράχο, τριακόσια σκαλιά πάνω απ’ τη θάλασσα, γράφτηκε μια από τις πιο ηρωικές σελίδες του λαϊκού μας κινήματος. Από την Ακροναυπλία, το Χαϊδάρι και την Καισαριανή όρθιοι, αλύγιστοι ήταν οι κομμουνιστές! Εδώ, από το Φλεβάρη του ’37, έξι μήνες μετά την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά και ως το Φλεβάρη του ’43 στήθηκε ένα από τα πιο φρικτά στρατόπεδα πολιτικών κρατουμένων.
Εδώ, περισσότεροι από εξακόσιοι κρατούμενοι στην πλειοψηφία τους ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ και του εργατικού κινήματος, κάτω από σκληρές συνθήκες και παρά τα μαρτύρια, στάθηκαν αλύγιστοι! Κράτησαν ψηλά τη σημαία του κόμματος για τη λευτεριά, την προκοπή του λαού, τον σοσιαλισμό. Εδώ, η δικτατορία του Μεταξά έβαλε σε εφαρμογή τα πιο βρώμικα σχέδιά της απέναντι στην πρωτοπορία της εργατικής τάξης. Στόχος της να εξοντώσει, να συντρίψει σωματικά και ψυχικά, να κουρελιάσει ηθικά και να αχρηστεύσει τον ηγετικό πυρήνα του ΚΚΕ.
Δεν τα κατάφερε… Το κόκκινο νήμα που ξεκίνησε από την Ακροναυπλία, έφτασε στο Χαϊδάρι και μετά στην Καισαριανή, δεν κόπηκε ούτε για μια στιγμή. Ούτε μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα!
Εδώ το αστικό κράτος, δε δίστασε μπροστά σε κανένα μέσο, προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του. Κανένα έλεος δεν υπήρχε για όποιον δεν έσκυβε το κεφάλι, δεν έκανε «δήλωση μετανοίας», δεν αποκήρυσσε το κόμμα του: το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Ένα – ένα διάλεξε τα μέλη και τα στελέχη του ΚΚΕ, τους αγωνιστές του λαού, για να τους φέρει και να τους κλείσει σ’ αυτό το φρικτό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Είχε άλλωστε προηγηθεί μία περίοδος όξυνσης της ταξικής πάλης, στη διάρκεια της οποίας αναπτύχθηκαν σημαντικοί αγώνες, όπου οι κομμουνιστές έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Είναι η περίοδος που η στυγνή αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων της δεκαετίας του 1920, μπλέκει με τις συνέπειες της Μικρασιατικής Καταστροφής και την οικονομική κρίση του 1929-’33. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, το αστικό κράτος, με λύσσα πέφτει πάνω στο εργατικό κίνημα για να το τσακίσει: Δολοφονίες εργατών, συλλήψεις, καταδίκες, εξορίες, φυλακίσεις και το λουτρό αίματος δεν έχει τελειωμό. Αποκορύφωμα τα αιματηρά γεγονότα στις 9 του Μάη του ’36 στη Θεσσαλονίκη.
Η απάντηση είναι ο λαϊκός ξεσηκωμός στη Θεσσαλονίκη. Με πάνω από 150.000 λαού στον δρόμο. Και λίγο μετά στις 13 Μάη του ’36, 500.000 λαού, σε πανελλαδική απεργία, απαντούν στην τρομοκρατία του Μεταξά.
Αυτό ακριβώς το ογκούμενο λαϊκό κίνημα ήθελαν να αποκεφαλίσουν, να τρομοκρατήσουν και να γονατίσουν, τσακίζοντας την πρωτοπορία του. Δεν τα κατάφεραν. Το ξέραμε. Το ξέρουμε.
Το είδαμε όμως και με τα ίδια μας τα μάτια, στα φωτογραφικά ντοκουμέντα των εκτελεσμένων 200 κομμουνιστών της Καισαριανής, Ακροναυπλιώτες στην πλειοψηφία τους.
Στις φωτογραφίες δεν βλέπουμε μελλοθάνατους. Βλέπουμε ανθρώπους που γνωρίζουν πού βαδίζουν. Βλέπουμε ηρεμία, συγκρότηση, συνειδητοποίηση. Μπορούμε να διακρίνουμε την πολιτική συνείδηση, που πλάθει ανθρώπους ιδεολογικά ατσαλωμένους για τον ρόλο τους στην Ιστορία.
Το ξέραμε και τώρα το είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια πως οι 200 κομμουνιστές στάθηκαν όρθιοι μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Το είδαμε στο αισιόδοξο βλέμμα τους, στη σηκωμένη γροθιά, στο τραγούδι, στο χαμόγελο στο στόμα.
Μέσα από αυτές τις φωτογραφίες μπορούμε να δούμε και όλα αυτά που επίσης γνωρίζουμε από τις μαρτυρίες και τις αφηγήσεις και για την Ακροναυπλία. Πως στις φυλακές και στις εξορίες έλαμψαν οι αρετές των κομμουνιστών –η οργανωτικότητα, η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα.
Το ίδιο και δω στο κάτεργο της Ακροναυπλίας που οι κομμουνιστές κρατούμενοι διεκδίκησαν και πέτυχαν από τις κρατικές Αρχές να τους αντιμετωπίζουν ως πολιτικούς κρατούμενους και να τους διαχωρίζουν από τους ποινικούς. Πως στάθηκαν όρθιοι, βάζοντας το εμείς πάνω από το εγώ.
Λειτουργώντας τις Ομάδες Συμβίωσης, τις κολεκτίβες των κρατούμενων για να αντιμετωπίζουν τις ελλείψεις, τις στερήσεις, να επιλύουν προβλήματα όπως το συσσίτιο, την καθαριότητα των θαλάμων, για τη στήριξη από το κοινό ταμείο όσων δεν είχαν οικονομική ενίσχυση από τις οικογένειές τους.
Πως έκαναν το σκοτάδι φως, με την οργάνωση των συστημάτων μόρφωσης με μαθήματα, διαλέξεις, συζητήσεις σε πολιτιστικά και άλλα θέματα, συντροφικά γλέντια, με θεατρικές παραστάσεις μέσα στο κάτεργο. Πως κατάφεραν να εκδώσουν ακόμα και χειρόγραφες εφημερίδες για την ενημέρωση, μόρφωση και καθοδήγηση της καθημερινής πάλης των κρατούμενων.
Μπορούμε να δούμε την οργή τους, όταν το 1940, ζητούν να πάνε στο μέτωπο να πολεμήσουν και όχι μόνο τους το αρνούνται, αλλά τους παραδίδουν κι από πάνω στους ναζί κατακτητές.
Στα πρόσωπα των 200 της Καισαριανής, βλέπουμε όλους τους αλύγιστους της Ακροναυπλίας. Τους 4 που εκτελέστηκαν τον Γενάρη του 1943 στον Πειραιά. Τους 15 που εκτελέστηκαν τον Μάρτη του 1943 στο στρατόπεδο «Παύλος Μελάς» της Θεσσαλονίκης. Τους 54 που εκτελέστηκαν τον Ιούνη του 1943 από τους Ιταλούς στο Κούρνοβο. Τους 10 που εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς τον Δεκέμβρη του 1943 στην Αθήνα. Τους 135 που εκτελέστηκαν την 1η Μάη του 1944 στην Καισαριανή.
Βλέπουμε τους Ακροναυπλιώτες που κατάφεραν να αποδράσουν και να πάρουν μέρος στον αγώνα. 82 έπεσαν σε μάχες, δολοφονήθηκαν ή εκτελέστηκαν μετά από την εκ νέου σύλληψή τους. Ακόμα 64 έπεσαν αργότερα κατά τον αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.
Γι’ αυτό σήμερα από το Ναύπλιο βροντοφωνάζουμε: Δόξα και τιμή στους αλύγιστους της ταξικής πάλης! Δόξα και τιμή στο ΚΚΕ!
Φίλες και φίλοι,
συντρόφισσες και σύντροφοι,
Μπορεί σήμερα οι συνθήκες να έχουν αλλάξει από την εποχή που οι πρωτοπόροι κομμουνιστές κρατούνταν στο κολαστήριο της Ακροναυπλίας ή από τότε που εκτελέστηκαν οι 200 στην Καισαριανή.
Μπορεί σήμερα το αστικό κράτος να φορά τον μανδύα της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Μπορεί, μετά από αιματηρούς αγώνες, ο λαός μας να έχει κατακτήσει ορισμένες αστικές ελευθερίες και δικαιώματα, τα οποία βέβαια αμφισβητούνται σταθερά με πολλούς τρόπους, ιδιαίτερα σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας, όπως οι σημερινές. Μπορεί το Κόμμα μας να δρα σε συνθήκες αστικής νομιμότητας, με τον αντικομμουνισμό βέβαια να δυναμώνει, έχοντας ως ιθύνοντα νου την ίδια την ΕΕ.
Υπάρχουν όμως κάποια πολύ βασικά στοιχεία που μένουν αναλλοίωτα. Και τότε και τώρα, το αστικό κράτος, οι θεσμοί του, παραμένουν ταξικοί, αντιλαϊκοί, εχθρικοί για τον λαό και τις ανάγκες του ακριβώς γιατί σκοπό και αποστολή τους έχουν να θωρακίζουν την εξουσία τους, την εξουσία δηλαδή του κεφαλαίου, να υπηρετούν την κερδοφορία του.
Αυτή τη μεγάλη αλήθεια, που λέει καθαρά το ΚΚΕ, προσπαθούν να κρύψουν όλοι οι άλλοι, κυβέρνηση και βολική αντιπολίτευση. Αυτό φάνηκε και στη σικέ αντιπαράθεση που έστησαν προχθές στη Βουλή, για το περιβόητο “κράτος δικαίου”. Στη σκιά των σκανδάλων που παράγει με το τσουβάλι η πολιτική της, η κυβέρνηση της ΝΔ και ο κ. Μητσοτάκης ανακάλυψαν “χρόνιες παθογένειες” του κράτους και υπόσχονται “μεταρρυθμίσεις” και “αλλαγές”!
Σωθήκαμε τώρα. Μια «παθογένεια» ολόκληρη είναι το σάπιο σύστημα που όλοι τους υπηρετούν κι αυτό δεν μεταρρυθμίζεται, μόνο ανατρέπεται.
Την ίδια ώρα, η συστημική βολική αντιπολίτευση κουνάει το δάχτυλο στην κυβέρνηση ότι καταλύει το “κράτος δικαίου” και ότι δήθεν αποτελεί εξαίρεση από την “κανονικότητα” της ΕΕ. Αυτής της σάπιας ΕΕ της εκμετάλλευσης, των λόμπι και των πολέμων. Την ίδια ώρα οι διάφοροι Γεωργιάδηδες που φόρεσαν “φωτοστέφανο” στην ΕΕ, τώρα ενοχλούνται γιατί τους βγάζει τ’ άπλυτα στη φόρα.
Όσο για την “τοξική” όπως λένε, αποπροσανατολιστική αντιπαράθεση, κρύβουν ότι αυτό είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα και της κυβέρνησης και συνολικά του αστικού πολιτικού συστήματος και των κομμάτων του. Είναι αναγκασμένοι να χαράσσουν τέτοιες κάλπικες διαχωριστικές γραμμές, ακριβώς γιατί την ίδια στιγμή μεγαλώνει η στρατηγική τους σύμπλευση στα μεγάλα και στρατηγικά.
Δηλαδή στην στήριξη των σχεδιασμών και των συμφερόντων της αστικής τάξης,
Αυτό είναι, όμως, το έδαφος πάνω στο οποίο φυτρώνουν και τα σκάνδαλα και η διαφθορά μέσα από τη διαπλοκή του κυβερνητικού – κρατικού μηχανισμού με ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα και όχι μόνο.
Η αλήθεια είναι ότι κανένα “κράτος δικαίου” δεν μπορεί να γεφυρώσει τις «δύο πατρίδες» που υπήρχαν και τότε, όταν η ελληνική κυβέρνηση του Τσουδερού παρέδιδε τους Ακροναυπλιώτες κομμουνιστές στους ναζί Γερμανούς κατακτητές, αφού αυτές οι «δύο πατρίδες» υπάρχουν και σήμερα, μέσα στην ίδια χώρα.
«Δυο πατρίδες» που τα συμφέροντά τους συγκρούονται παντού και πάντα. Στην ειρήνη τους, που είναι ειρήνη με το πιστόλι στον κρόταφο των λαών και στον ιμπεριαλιστικό τους πόλεμο με τις εκατόμβες νεκρών και καταστροφών υποδομών.
Από τη μια μεριά βρίσκεται, για παράδειγμα, η “πατρίδα” των εφοπλιστών, που, μέσα από τα πολυτελή γραφεία τους στέλνουν τα πλοία με τους ναυτεργάτες στο στόμα του λύκου, για να μπορούν τα κέρδη τους να εκτοξεύονται σε συνθήκες πολέμου. Είναι αυτοί που απολαμβάνουν σωρεία παροχών και φοροαπαλλαγών από το κράτος και την ΕΕ, και την ίδια ώρα, για τα δικά τους κέρδη, πανάκριβες φρεγάτες, αγορασμένες με τα χρήματα του ελληνικού λαού, δήθεν για την “άμυνα της χώρας”, βρίσκονται σήμερα στην Ερυθρά Θάλασσα και αύριο στα Στενά του Ορμούζ.
Όλα αυτά, στο πλαίσιο των αποστολών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ είτε του ευρωατλαντικού, που ξέραμε μέχρι σήμερα είτε ενός νέου “ευρωπαϊκού” ΝΑΤΟ, όπως το λένε, τώρα που η περιβόητη “δημοκρατική και φιλελεύθερη Δύση” τρώγεται με τα ρούχα της.
Από την άλλη μεριά όμως, είναι η πατρίδα των χιλιάδων ναυτεργατών που τσακίζονται στα πλοία τους και αγωνιούν να μη βρεθούν στις ζώνες του πολέμου. Εκεί που συνάδελφοί τους απ’ όλο τον κόσμο βρίσκονται εγκλωβισμένοι και σε ομηρία, επειδή «είναι πολλά τα λεφτά» για τους πλοιοκτήτες.
Από τη μία βρίσκεται η “πατρίδα” των μεγάλων ενεργειακών ομίλων, που θησαυρίζουν από τα “συνηθισμένα” και από τα “ουρανοκατέβατα” κέρδη, που για τα δικά τους συμφέροντα η κυβέρνηση μετατρέπει τη χώρα σε σημαιοφόρο του ενεργειακού πολέμου και που για να το κάνει αυτό βάζει τον λαό ακόμα πιο βαθιά στη στενωπό των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των σχεδιασμών για ενεργειακή κυριαρχία των ΗΠΑ.
Και από την άλλη, η πατρίδα των εκατομμυρίων εργαζομένων, βιοπαλαιστών αγροτών, αυτοαπασχολουμένων επαγγελματιών, της νεολαίας, που δεν βγάζουν τον μήνα με τους μισθούς πείνας και με τις πολεμικές ανατιμήσεις. Που τους ζητούν να πουν κι “ευχαριστώ” για τον κατώτατο μισθό των 770 ευρώ καθαρά, για τα ψίχουλα της κοροϊδίας των διαφόρων pass, την ώρα που τα κρατικά ταμεία γεμίζουν από τους άδικους φόρους και τα πλεονάσματα ξεπερνούν ακόμα και τους στόχους του προϋπολογισμού.
Όπου κι αν κοιτάξουμε, θα δούμε μπροστά μας αυτές τις δυο πατρίδες, αυτούς τους δύο κόσμους που βρίσκονται σε ανειρήνευτη σύγκρουση.
Από τη μία ο κόσμος της βιοπάλης και οι αγώνες του και από την άλλη οι εκμεταλλευτές του και οι σχεδιασμοί τους. Από τη μία οι λαϊκές ανάγκες και από την άλλη το εχθρικό κράτος, οι θεσμοί του, η ΕΕ. Από τη μία η κυβέρνηση Μητσοτάκη και όλα τα κόμματα που υπηρετούν το ίδιο σύστημα και από την άλλη το ΚΚΕ. Από τη μία τα κέρδη τους και από την άλλη οι ζωές μας!
Φίλες και φίλοι,
συντρόφισσες και σύντροφοι,
Μπροστά σ’ αυτό το ταξικό χάσμα, δεν χωρά καμία αυταπάτη ότι υπάρχει διαχείριση που μπορεί να το γεφυρώσει, με τις χρεοκοπημένες “λύσεις” που προτείνουν η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα.
Αυτό το κράτος δεν αλλάζει προς το καλύτερο με μεταρρυθμίσεις και με μασκαρέματα. Είτε τα κάνει αυτά η κυβέρνηση Μητσοτάκη με τη Συνταγματική Αναθεώρηση που ανακοίνωσε για να κατοχυρώσει συνταγματικά αντιδραστικές αντιλαϊκές τομές, είτε τα κάνουν κάποιοι άλλοι, δήθεν “πιο έντιμοι” διαχειριστές της ανεντιμότητας, που είναι η ίδια η καπιταλιστική εκμετάλλευση και βαρβαρότητα.
Το Σύνταγμα αυτό που προτείνουν, μόνο πιο αντιδραστικό γίνεται, με περισσότερη καταστολή, με διώξεις και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, με περιορισμούς στη δράση των κομμάτων, με κατοχύρωση της ιδιωτικοποίησης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και πάει λέγοντας.
Η λύση για τον λαό βρίσκεται αλλού. Βρίσκεται στην πρόταση εξουσίας που καταθέτει το ΚΚΕ, που απαντά στις σημερινές ανάγκες και απαιτήσεις και είναι ταυτόχρονα και η πλήρης δικαίωση του αγώνα και της θυσίας των ηρώων της Ακροναυπλίας και χιλιάδων ακόμα συντρόφων μας στην υπερεκατοντάχρονη πορεία του ΚΚΕ.
Του αγώνα που πολλοί δίνουν και σήμερα και αύριο θα τον δώσουν ακόμα περισσότεροι και περισσότερες με τόλμη κι αντοχή. Για το τσάκισμα και την ανατροπή αυτού του σάπιου κράτους, αυτής της εξουσίας, αυτού του συστήματος της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Αυτά πρέπει να μπουν σήμερα ακόμα πιο διακριτά στο στόχαστρο της λαϊκής πάλης, δυναμώνοντας το ρεύμα χειραφέτησης του λαού από την κυρίαρχη αντιλαϊκή πολιτική. Χαράσσοντας πορεία ριζικής αλλαγής, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, για να έχει ο λαός το δικό του εργατικό κράτος, που θα πρωταγωνιστεί στην αντιστοίχιση της ζωής του με τις δυνατότητες της εποχής μας.
Γι’ αυτό και σήμερα είναι ανάγκη ο λαός να απορρίψει μαζικά τους κυβερνητικούς εκβιασμούς περί δήθεν “ακυβερνησίας” και “αστάθειας”. Γιατί αστάθεια στη ζωή του προκαλεί η ίδια η πολιτική που υλοποιεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Να μην δείξει καμιά εμπιστοσύνη στις διαβεβαιώσεις του ΠΑΣΟΚ ότι δεν πρόκειται να συγκυβερνήσει με τη ΝΔ. Όχι μόνο γιατί το έχει ξανακάνει, αλλά και γιατί πρακτικά συγκυβερνά και σήμερα, παρέχοντας στήριξη σε αμέτρητα νομοσχέδια και στρατηγικές επιλογές.
Να μην δώσει συγχωροχάρτι και σε όσους και όσες εμπορεύτηκαν τις ελπίδες του, του φόρτωσαν το τρίτο βάρβαρο μνημόνιο και τώρα “στριμώχνονται” ξανά για να παίξουν πάλι βρώμικο παιγνίδι σε βάρος του.
Μάλιστα σήμερα ο κ. Τσίπρας ισχυρίζεται ότι η κυβέρνηση δεν έχει αντίπαλο. Η κυβέρνηση έχει αντίπαλο, είναι το εργατικό, το λαϊκό κίνημα, το κίνημα της νεολαίας, οι αγώνες ενάντια στον πόλεμο, για να καλυτερέψει τη ζωή του. Όποιος κάνει πως δεν το βλέπει αυτό, είναι πολύ απλά, γιατί και ο ίδιος δεν το θέλει στα πόδια του, αυτό το κίνημα, αυτή την αντίσταση του λαού. Άλλα και γιατί κοιτάει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Ο Τσίπρας και ο χώρος που εκπροσωπεί αποδείχτηκε επανειλημμένα ότι δεν είναι αντίπαλος του Μητσοτάκη, αλλά χορηγός του.
Να μην “τσιμπήσει” ο λαός στον λαϊκισμό των δήθεν αντιπολιτευόμενων οπαδών του Τραμπ, σαν τον Βελόπουλο και στα στημένα σόου άλλων, που έτσι νομίζουν πως θα κρύψουν την απουσία κριτικής στην κυβέρνηση για τα στρατηγικά ζητήματα, την ανυπαρξία τους από τους αγώνες του λαού μας.
Το ΚΚΕ έχει αποδείξει και μέσα στη Βουλή και έξω από αυτή, στους αγώνες του λαού μας, ότι εκφράζει την πραγματική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση της ΝΔ, σε κάθε αντιλαϊκή κυβέρνηση, συνολικά σε αυτό το άδικο σύστημα.
Αυτή η εργατική-λαϊκή αντιπολίτευση είναι που πρέπει να δυναμώσει ακόμα περισσότερο. Και αυτό μπορεί να εκφραστεί σήμερα, μόνο με ένα ακόμα πιο δυνατό εργατικό λαϊκό κίνημα, με ένα πολύ πιο δυνατό ΚΚΕ. Να δυναμώσει ακόμα περισσότερο η συμπόρευση με το ΚΚΕ, μπροστά στα δύσκολα, αλλά και στα μεγάλα που έρχονται και είναι μπροστά μας.
Αυτόν τον δρόμο δείχνουν οι επιτυχίες των δυνάμεων του ΚΚΕ στο κίνημα, όπως η ιστορική πρωτιά στην ΑΔΕΔΥ, οι νίκες σε μεγάλα Εργατικά Κέντρα, ανάμεσά τους και το μεγαλύτερο της χώρας, το ΕΚΑ, στις Ομοσπονδίες των Δασκάλων, των Γιατρών, η πρωτιά της “Πανσπουδαστικής” στους φοιτητικούς συλλόγους της χώρας.
Μια τέτοια μάχη αλλαγής των συσχετισμών δίνεται και αυτές τις ώρες στο συνέδριο της ΓΣΕΕ, στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου επίσης συγκρούονται δυο κόσμοι και δυο γραμμές στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.
Από τη μία η σαπίλα του «κοινωνικού εταιρισμού», του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, που εκφράζει ο ελεγχόμενος Παναγόπουλος και οι δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ, που μέχρι σήμερα τον στηρίζουν.
Και από την άλλη η γραμμή της ταξικής σύγκρουσης, της διεκδίκησης των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων, η γραμμή των ζωντανών συνδικάτων που θα βρίσκονται πραγματικά στα χέρια των εργατών. Όπως τα 720 συνδικάτα που συμμετείχαν πρόσφατα στην πανελλαδική Σύσκεψη του ΠΑΜΕ στην Καισαριανή, στον εμβληματικό τόπο της υπέρτατης θυσίας των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών, αποδεικνύοντας ότι κάτω από την ακούραστη δράση των κομμουνιστών, πράγματι “κάτι κινείται”.
Θα το κάνουμε να κινηθεί πιο πολύ και πιο γρήγορα, γιατί αυτή είναι ανάγκη των καιρών.
Με τη μεγάλη πείρα μας, τη συνέπεια λόγων και έργων, τη σταθερότητα και τις θέσεις αρχών, τις καινοτόμες επεξεργασίες μας στον 21ο αιώνα, το ανώτερο ήθος, τις αξίες και τα ιδανικά μας.
Προχωράμε! Μπροστά!
Φίλοι και φίλες,
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Βρισκόμαστε εδώ, γιατί στεκόμαστε στους ώμους γιγάντων. Με σεβασμό, αισιοδοξία και αίσθημα ευθύνης, παραλαμβάνουμε τη σκυτάλη!
Αντλούμε τη δύναμή μας και από τις ήττες του παρελθόντος, όπως προσμένουμε την ανατολή μέσα από το βαθύ σκοτάδι και την μπόρα της νύχτας, όπως έγραψε ο καθηγητής σύντροφός μας Γιώργος Ρούσσης.
Οι ηρωικές πλευρές του λαϊκού κινήματος έχει αποδειχτεί ότι έχουν βάλει τη σφραγίδα τους στη διαχρονική διαμόρφωση της λαϊκής συνείδησης. Αυτό το διανοητικό flash back ακόμα και στις ήττες του παρελθόντος μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά στην αναπαραγωγή του αγωνιστικού πνεύματος και μάλιστα σε βάθος χρόνου.
Όσο κι αν φαντάζει περίεργο σε ορισμένους, δεν είναι λίγοι εκείνοι που αγωνίζονται έτσι ώστε όπως λέει ο Οδυσσέας Ελύτης, «να λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση».
Οι κομμουνιστές της Ακροναυπλίας, οι 200 της Καισαριανής μας δείχνουν το δρόμο! Συνεχίζουμε, πιο δυναμικά, πιο αποφασιστικά, μέχρι την τελική νίκη του λαού μας!
Τιμή και δόξα στους αγωνιστές, πατριώτες, κομμουνιστές που έδωσαν τη ζωή τους για ανώτερα ιδανικά!
Με ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της ιστορίας για τον σοσιαλισμό!
