Από έρευνες έχει προκύψει το συμπέρασμα ότι η τακτική άσκηση έχει «αντικαρκινικές δράσεις» για πολλά είδη νεοπλασιών.
Αμέτρητες είναι οι επιστημονικές εργασίες που έχουν αποδείξει ότι η τακτική εξάσκηση μάς ωφελεί σωματικά και ψυχολογικά από τη νηπιακή ως και την τρίτη ηλικία!
Αμέτρητες είναι επίσης αυτές που οδηγούνται στο συμπέρασμα ότι η τακτική άσκηση έχει «αντικαρκινικές δράσεις» για πολλά είδη νεοπλασιών. Αλλά πόσες έχουμε διαβάσει που να μάς λένε ότι η δυναμική άσκηση είναι απολύτως απαραίτητη μετά την αφαίρεση καρκίνου του μαστού;
Οι παραδοσιακές οδηγίες σχετικά με την άσκηση μετά από καρκίνο του μαστού ήταν ιδιαίτερα επιφυλακτικές, ειδικά για γυναίκες που έχουν υποβληθεί σε μαστεκτομή ή αφαίρεση λεμφαδένων. Ωστόσο, νεότερη έρευνα δείχνει ότι αυτές οι συστάσεις ίσως είναι υπερβολικά συντηρητικές…
Στην πρόσφατη μελέτη σε 200 γυναίκες που είχαν επιβιώσει από καρκίνο του μαστού, εφαρμόστηκε ένα πρόγραμμα εντατικής προπόνησης με αντιστάσεις διάρκειας 3 μηνών. Οι συμμετέχουσες είχαν υποβληθεί σε διαφορετικά είδη επεμβάσεων, όπως ογκεκτομή, μαστεκτομή ή και αφαίρεση λεμφαδένων. Τα αποτελέσματα έδειξαν σημαντική βελτίωση στη δύναμη, την κινητικότητα, την ισορροπία και τη μυϊκή μάζα, διευκολύνοντας την επιστροφή στην καθημερινότητα. Μάλιστα, μέσα σε λίγες εβδομάδες πολλές γυναίκες σήκωναν έως και 45 κιλά, ενώ στο τέλος κάποιες έφτασαν περίπου τα 90 κιλά. Τα οφέλη ήταν παρόμοια ανεξαρτήτως τύπου χειρουργείου, ακόμη και σε πιο εκτεταμένες επεμβάσεις, αναφέρει ο χειρουργός Δρ Colin Champ, που είναια αναπληρωτής καθηγητής στο Allegheny Health Network στο Wexford, Pennsylvania, και ειδικός στην αποκατάσταση μετά από καρκίνο.
Τα ευρήματα αυτά ενισχύουν την άποψη ότι η άσκηση δεν πρέπει να θεωρείται απλώς βοηθητική, αλλά βασικό μέρος της αποκατάστασης.
Οι γυναίκες με καρκίνο του μαστού συχνά υποβάλλονται σε χειρουργικές επεμβάσεις όπως βιοψία, αφαίρεση λεμφαδένων, ογκεκτομή, μαστεκτομή ή αποκατάσταση μαστού. Αυτές μπορεί να επηρεάσουν την κίνηση του ώμου και του χεριού, δυσκολεύοντας καθημερινές δραστηριότητες όπως το ντύσιμο ή το χτένισμα. Ο πόνος και η δυσκαμψία μπορούν να περιορίσουν τη λειτουργικότητα.
Η άσκηση μετά το χειρουργείο είναι καθοριστική για την αποκατάσταση. Βοηθά στην επαναφορά της κίνησης, μειώνει τις παρενέργειες και επιταχύνει την επιστροφή στην καθημερινότητα. Αν έχει προηγηθεί ακτινοθεραπεία, η άσκηση γίνεται ακόμη πιο σημαντική, καθώς συμβάλλει στη διατήρηση της ευλυγισίας του ώμου και του χεριού μακροπρόθεσμα.
Πριν την έναρξη οποιουδήποτε προγράμματος, είναι απαραίτητη η συμβουλή γιατρού. Σε ορισμένες περιπτώσεις, προτείνεται συνεργασία με φυσικοθεραπευτή ή ειδικό άσκησης για καρκινοπαθείς. Κάποιες ασκήσεις μπορούν να ξεκινήσουν λίγες ημέρες μετά την επέμβαση, ενώ άλλες -ιδίως ενδυνάμωσης- εισάγονται αργότερα.
Την πρώτη εβδομάδα μετά το χειρουργείο, συνιστάται ήπια κινητοποίηση. Η χρήση του χεριού σε απλές δραστηριότητες, η ανύψωση μέχρι το ύψος του ώμου και ήπιες κινήσεις όπως άνοιγμα-κλείσιμο της παλάμης και κάμψη του αγκώνα βοηθούν στη βελτίωση της κυκλοφορίας και της κινητικότητας. Οι βαθιές αναπνοές είναι επίσης σημαντικές για τη λειτουργία των πνευμόνων και την κινητικότητα του θώρακα. Καθώς η ανάρρωση προχωρά, προστίθενται πιο στοχευμένες ασκήσεις που συστήνεται να γίνονται αργά, χωρίς πόνο, με ήπια διάταση. Συνιστάται επανάληψη 5–7 φορές, δύο φορές την ημέρα, μέχρι να αποκατασταθεί η φυσιολογική ευλυγισία. Είναι φυσιολογικό να υπάρχει ένα αίσθημα τραβήγματος ή ήπιας ενόχλησης, αλλά όχι έντονος πόνος.
Μετά το χειρουργείο, πολλές γυναίκες μπορεί να νιώθουν μούδιασμα, κάψιμο ή ευαισθησία στην περιοχή του βραχίονα ή του θώρακα, λόγω ερεθισμού νεύρων. Αυτά τα συμπτώματα συνήθως μειώνονται με τον χρόνο και την άσκηση. Αν όμως παρουσιαστεί έντονο πρήξιμο, πόνος ή επιδείνωση συμπτωμάτων, απαιτείται άμεση ιατρική αξιολόγηση.
Η ενδυνάμωση με βάρη συνιστάται πλέον ως μέρος της αποκατάστασης, αλλά ξεκινά συνήθως 4–6 εβδομάδες μετά το χειρουργείο και προσαρμόζεται στις ανάγκες κάθε ασθενούς. Ξεκινά με μικρά βάρη και αυξάνεται σταδιακά, ιδανικά υπό επίβλεψη ειδικού.
Εκτός από την ενδυνάμωση, σημαντική είναι και η αερόβια άσκηση (όπως περπάτημα), η οποία βελτιώνει τη φυσική κατάσταση και ενδέχεται να μειώνει τον κίνδυνο υποτροπής σε ορισμένες μορφές καρκίνου. Επιπλέον, υπάρχουν ασκήσεις που μειώνουν τον κίνδυνο λεμφοιδήματος, δηλαδή πρηξίματος στο χέρι της πλευράς του χειρουργείου.
