Η δυσκολία στη ρύθμιση του σακχάρου στο αίμα φαίνεται ότι όχι μόνο επηρεάζει την υγεία του εγκεφάλου, αλλά κι ότι λειτουργεί και αντίστροφα με τις νευροεκφυλιστικές παθήσεις (όπως είναι η Νόσος Αλτσχάιμερ) να επηρεάζουν το μεταβολισμό της γλυκόζης.
Δέκα επιστημονικώς τεκμηριωμένα ευρήματα αναδεικνύουν αυτή την αλληλεπίδραση με τον πιο θαυμαστό τρόπο:
1. Ο διαβήτης αυξάνει τον κίνδυνο άνοιας και Αλτσχάιμερ
Τα άτομα με διαβήτη έχουν 60% μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσουν άνοια σε σύγκριση με τους υπόλοιπους. Επίσης, τα συχνά επεισόδια υπογλυκαιμίας συνδέονται με 50% υψηλότερο κίνδυνο γνωστικής έκπτωσης.
2. Η αντίσταση στην ινσουλίνη επηρεάζει τον εγκέφαλο
Η αντίσταση στην ινσουλίνη, βασικό χαρακτηριστικό του διαβήτη τύπου 2, δεν επηρεάζει και τον εγκέφαλο, όπου δυσκολεύει τα νευρικά κύτταρα να χρησιμοποιήσουν τη γλυκόζη ως πηγή ενέργειας. Η δυσλειτουργία αυτή θεωρείται ότι συμβάλλει στην ανάπτυξη της Νόσου Αλτσχάιμερ.
3. Ενεργειακό έλλειμμα του εγκεφάλου στην άνοια
Παρότι ο εγκέφαλος αντιπροσωπεύει μόλις το 2% του σωματικού βάρους, καταναλώνει περίπου το 20% της ενέργειας του οργανισμού. Στην άνοια, τα εγκεφαλικά κύτταρα χάνουν σταδιακά την ικανότητα αποτελεσματικής αξιοποίησης της γλυκόζης. Ο συνδυασμός αντίστασης στην ινσουλίνη και μειωμένης χρήσης γλυκόζης έχει οδηγήσει ορισμένους ερευνητές να αποκαλούν ανεπίσημα τη νόσο Αλτσχάιμερ ως «διαβήτη τύπου 3».
4. Η νόσος Αλτσχάιμερ μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο διαβήτη
Άτομα με Αλτσχάιμερ εμφανίζουν συχνά αυξημένα επίπεδα γλυκόζης νηστείας, ακόμη και χωρίς διάγνωση διαβήτη. Πειράματα δείχνουν ότι οι αλλοιώσεις τύπου Αλτσχάιμερ στον εγκέφαλο μπορούν να αυξήσουν τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Παράλληλα, η γενετική παραλλαγή APOE4, ο σημαντικότερος γενετικός παράγοντας κινδύνου για Αλτσχάιμερ, μειώνει την ευαισθησία στην ινσουλίνη.
5. Οι βλάβες στα αγγεία αποτελούν κοινό μηχανισμό
Ο διαβήτης προκαλεί φθορές στα αιμοφόρα αγγεία, επηρεάζοντας μάτια, νεφρούς και καρδιά. Αντίστοιχα, μπορεί να βλάψει και τα αγγεία του εγκεφάλου, μειώνοντας την αιμάτωση και την παροχή οξυγόνου. Επιπλέον, εξασθενεί τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, επιτρέποντας την είσοδο βλαβερών ουσιών που προκαλούν φλεγμονή. Η μειωμένη αιμάτωση και η χρόνια φλεγμονή αποτελούν βασικούς παράγοντες κινδύνου για άνοια.
6. Φάρμακο για την άνοια προήλθε από έρευνα για το διαβήτη
Η μεμαντίνη, που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία μέτριων έως σοβαρών συμπτωμάτων Αλτσχάιμερ, αναπτύχθηκε αρχικά ως φάρμακο για τον διαβήτη. Αν και δεν αποδείχθηκε αποτελεσματική στον έλεγχο του σακχάρου, διαπιστώθηκε αργότερα ότι ωφελεί τη λειτουργία του εγκεφάλου, δείχνοντας πώς η έρευνα στον διαβήτη μπορεί να συμβάλει στην αντιμετώπιση νευρολογικών παθήσεων.
7. Η μετφορμίνη ίσως προστατεύει τον εγκέφαλο
Η μετφορμίνη, το πιο διαδεδομένο αντιδιαβητικό φάρμακο, φαίνεται να δρα και στον εγκέφαλο μειώνοντας τη φλεγμονή. Ορισμένες μελέτες δείχνουν ότι οι διαβητικοί που τη λαμβάνουν εμφανίζουν μικρότερο κίνδυνο άνοιας, ενώ η διακοπή της θεραπείας μπορεί να αυξήσει ξανά τον κίνδυνο. Η δράση της εξετάζεται πλέον και σε άτομα χωρίς διαβήτη.
8. Τα φάρμακα απώλειας βάρους μπορεί να μειώνουν τον κίνδυνο άνοιας
Οι αγωνιστές των υποδοχέων GLP-1, όπως η σεμαγλουτίδη, μειώνουν το σάκχαρο και βοηθούν στην απώλεια βάρους. Μελέτες δείχνουν ότι οι διαβητικοί που λαμβάνουν αυτά τα φάρμακα εμφανίζουν χαμηλότερο κίνδυνο άνοιας, ενώ σε ορισμένες αναλύσεις φαίνεται να προσφέρουν μεγαλύτερη προστασία από τη μετφορμίνη. Μεγάλες κλινικές δοκιμές εξετάζουν ήδη την αποτελεσματικότητά τους σε άτομα με ήπια γνωστική διαταραχή ή πρώιμο Αλτσχάιμερ.
9. Η ινσουλίνη μπορεί να βοηθήσει τον εγκέφαλο
Η χορήγηση ινσουλίνης μέσω ρινικού σπρέι επιτρέπει στο φάρμακο να φτάνει απευθείας στον εγκέφαλο χωρίς να επηρεάζει σημαντικά τα επίπεδα σακχάρου. Μικρές μελέτες έχουν δείξει πιθανή βελτίωση της μνήμης και μείωση της εγκεφαλικής ατροφίας, αν και απαιτούνται περισσότερα δεδομένα για την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα της μεθόδου.
10. Οι αναστολείς SGLT2 εμφανίζουν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά αποτελέσματα
Νεότερα στοιχεία υποδηλώνουν ότι οι αναστολείς SGLT2, μια κατηγορία αντιδιαβητικών φαρμάκων που απομακρύνουν τη γλυκόζη μέσω των ούρων, ίσως μειώνουν ακόμη περισσότερο τον κίνδυνο άνοιας και Αλτσχάιμερ σε σχέση με τους αγωνιστές GLP-1. Η προστατευτική τους δράση αποδίδεται εν μέρει στη μείωση της φλεγμονής στον εγκέφαλο.
